Vandaag onze laatste dag op Ko Chang, dus we gaan heerlijk een dagje snorkelen. Er is ons een leuke trip beloofd langs maar liefst drie eilanden, we hebben er zin in! We worden al vroeg opgehaald en mogen plaatsnemen achterop een pickup wagen. We worden al schuddend en klotsend als kudde vee naar de pier gebracht. Erg bijzonder hoe de chauffeurs hier werkelijk nul rekening houden met het feit dat ze mensen achterop hebben zitten.

Zoek de boot

We zitten naast een paar Chinezen dus echt heel spraakzaam wordt het niet. We hebben geen idee waar we heen moeten dus dat begint al goed. We krijgen een kaartje met de aanwijzing die kant op. We lopen langs alle winkeltjes over de pier en komen uit bij de boten.

“The ocean is calling and we must go”

Het zijn allemaal grote piratenboten in rood met gouden versierselen, prachtig. Veel hebben er ook nog een glijbaan. Helaas hebben wij die natuurlijk niet, balen.

Lekker veel ruimte

Het is een behoorlijk grote boot en we zijn nu met zes Chinezen en wij, een beetje weinig dus. We vrezen al dat het nog even wachten gaat worden. maar nee hoor, we hebben de boot voor onszelf want we gaan al. De Chinezen blijven angstvallig op het midden van het dek liggen, stel je voor dat er een zonnestraal op je huid komt.

“I don’t need therapy, I just need my boat”

Wij genieten heerlijk van een zeebriesje met onze voetjes op de reling. We varen en varen en varen en vragen ons af welk eiland het gaat worden. Eindelijk minderen we dan vaart, ik denk dat we er zijn. Waar is het strand? vraagt Marrit. Euh? Dat is een goede vraag, strand, hmmm.

Pluspunten!

Een van de jongens springt van boord en zwemt naar een rots om de boot vast te leggen. Dat is in ieder geval al tien pluspunten! Geen anker die het hele koraal om zeep helpt maar netjes aan een steen. Maar goed, de tien minpunten hebben ze ook gelijk te pakken want dit is het. Drie rotsen in de zee Mar, daar moet je het mee doen. Snorkels en brillen paraat en plonzen maar.

“Can I get a WHOOP WHOOP over here please”

We zwemmen richting de rots waar al dat moois te zien zou zijn. We zoeken en zoeken en zoeken, niets. Ja een paar verdwaalde vissen als je goed kijkt. We zwemmen wat heen en weer en kijken elkaar aan. “Zie jij wat?” “Nou, een paar vissen maar als dit het is, hmmm”. Er zit vast een opbouw in dus plek twee is het beloofde tropische eiland, let maar op.

Gelukkig slapen ze bij ons

Na drie kwartier spartelen is iedereen weer op de boot en varen we verder. Na nog geen twintig minuten varen minderen we alweer vaart. “OMG!” zegt Marrit. “Moet je daar kijken”. Naast ons ligt een boot echt tot het plafond vol met Chinezen. Het is een grote drukte en een herrie dat eruit komt, niet te doen. We worden al dol als we hier naar kijken. Dan zijn wij echt gezegend met onze zes slapende vrienden.

LAND IN ZICHT!

“Kijk, daar is het heerlijke tropische strand”. “Euh, waarom zijn wij daar niet?” We liggen weer bij een kleine rotspartij waar we het mee moeten doen. Naar het strand zwemmen is te ver en heeft ook niet echt zin. We springen er maar weer in om te kijken of het hier mooier is. En inderdaad het valt niet tegen. Er zitten een heleboel vissen die leuk op je afkomen. Het koraal is ook hier nog in opkomst dus niet heel veel te zien.

Op naar eiland drie

We dobberen wat heen en weer tussen de gekleurde vissen en zwemmen dan weer terug naar de boot. Nog steeds vol verbazing van de half vergane boot naast ons. Wij zijn alweer compleet dus gas erop naar “eiland” drie. En jawel na een klein half uur zien we een strand en een mooie blauwe zee. Dat is ons beloofde eiland, eindelijk.

Hoe dan?

Maar waar gaat hij aanleggen? Er ligt een grote loopbrug in het water van plastic blokken. Je kan je voorstellen dat dat echt alle kanten op beweegt. Hier ga ik dus niet met mijn telefoon, tas en handdoek overheen. Ik weet wel wie er als eerste in ligt. Marrit is vast besloten om op ontdekking te gaan dus klimt heel stoer van de boot.

“How you do anything is how you do everything”

En ik moet zeggen ze loopt in een flink tempo zonder problemen naar het eiland. Ik heb echt geen idee wat we op dat eiland zouden moeten doen, dat is ons niet vertelt. Ik zie Marrit wat heen en weer lopen terwijl ik aan dek blijf met de Chinezen, ook die geloven het wel. Niet heel veel later zie ik Marrit weer terug komen over de blokken, maar dan, huh?! Waar is ze nou?

Dan maar zwemmen

Ze is er vanaf gesprongen, het water in. Later hoor ik dat die idioten voor haar niet aan de kant gingen en die blokken zo heet waren dat het onmogelijk was om op te blijven staan, dan maar zwemmen. Het hele eind zwemt ze terug en klautert stoer weer aan boord. Menig man is zwaar onder de indruk, terecht!

Terug bij af

Was dit het derde eiland al, vragen we ons af. Dat zal toch niet. We hebben echt nog niets gezien. Maar nee gelukkig gaan we nog naar een ander plek. Als we de bocht weer omdraaien, precies waar we al vandaan kwamen, kijken we elkaar aan. “Hij gaat toch niet naar dezelfde plek om te snorkelen?” Nee hij gaat naar een rots die vijftig meter van de eerste ligt. Dit meen je niet!

“The best way to observe a fish is to become a fish”

De jongen kijkt ons aan en zegt; “Dit is echt de number one place!” Nou vriend, je kan me veel vertellen maar dat is het zeker niet, hahaha. De andere jongen zwemt alweer naar de steen om netjes de boot vast te leggen. Er is echt helemaal niemand aan boord die hier nog zin in heeft. Of toch wel. De bange, dikke Chinees die nog niet in het water is geweest gaat nu toch, hoe dapper.

HELLUP!

Ze drijft en drijft en dan, huilen. Ze durft geen kant meer op. Ze hangt in haar zwemvest met een pruillip en haar vriendin ernaast. De jongen springt in het water en zwemt naar haar toe. Hij probeert haar gerust te stellen en trekt haar met een reddingsband naar de boot terug. Wat een ervaring kan ze thuis vertellen, prachtig.

FISHING!

Niet veel later zijn we alweer op de terugweg, wat een bijzondere trip was dit, hahaha. De lunch is by the way wel erg lekker, daar was niets over te zeggen. En dan als we al zitten te fantaseren hoe we zo nog even heerlijk het zwembad in duiken. Het is tenslotte geen dagtrip, maar een halve dagtrip geworden. Stopt de boot weer, midden op zee. Huh? Is er iets te zien? “Fishing, fishing”, wordt er geroepen. Gaan we vissen?

“I go fishing not to find myself but to lose myself”

Juist! Opstaan en aan het werk. Hoe hilarisch is dit. We krijgen een plastic rol met daar omheen visdraad gerold. Aan het haakje een stukje inktvis en dat is het. Uitleg over hoe je dat ding het water in krijgt? Euh nee, gewoon doen. Nou mooi is dat. Marrit is al ijverig bezig en dan kom ik. Ik pak mijn rol in de ene hand, mijn inktvis in de andere en hop!

OEPSIE!

Oh oh, ik ben zo in de war van wat en hoe met dit bijzondere ding dat ik  mijn hele “hengel” het water in gooi. Ik pies echt in mijn box van het lachen. “Wat doe je?” zegt Marrit. HAHHAHAHHA, kijk daar gaat mijn “hengel”.

“Please hold, I’m on the other line”

Ook Marrit ligt in een deuk. “Mad, hoe dom!”. “Euh, nogal, hahaha”. Ik was ineens alles kwijt. Poging twee gaat ook echt voor geen meter. Marrit geeft me nog aanwijzingen maar het mag niet baten. Ik kan echt niets met dit “hengelsysteem”. En ik weet het echt zeker, er zat daar gewoon nul vis!

Ik heb beet!

De jongen kijkt me aan met een blik die ik nog nooit eerder heb gezien, hahaha. Hij schud zijn hoofd en vist mijn hengel weer op, die was in de knoop geraakt met zijn draad gelukkig. Ik werp nog een keer of drie die inktvis en hou het voor gezien, wat een onzin is dit. Marrit geeft het nog niet op en roept ineens van benedendek; “Mad, ik heb beet”. Nou dat lijkt me sterk maar je weet nooit.

“The fishing was good; It was the catching that was bad”

Helaas, hij zat waarschijnlijk vast aan de boot want de “hengel” krijg je nog geen meter van de boot af geworpen. Ook Marrit houdt het voor gezien. “Welke vis is ook zo idioot dat hij gaat bijten als die motor zo hard draait” zegt Marrit. Geen een natuurlijk! Wij nemen weer lekker plek in onze stoeltjes en dromen nog even heerlijk weg. Aan de kant snel terug naar de opstap plek en dan in de kamikazetaxi terug naar onze B&B.

Op naar Bangkok

De volgende ochtend lekker vroeg in een hele luxe taxi naar de veerboot. Die is super snel en ook groter dan die op de heenweg. Alles gaat sneller nu. We zijn in een mum van tijd bij het vliegveld waar we even wachten en dan vertrekken naar Bangkok. Daar heeft Marrit een hele lange zit voor de boeg, poeh. Ik heb niet heel veel tijd en mag gelijk door naar Chiang Mai.

See you soon Lieve

Thanks lieve Marrit voor de super weken, ik heb zo gelachen. Dank voor je gezelligheid. En afscheid nemen is dan toch best gek. Weer alleen verder na twee intensieve travel weken. Alles verloopt vlot en ik besluit om maar wat te gaan computeren bij de gate. Je kan er maar vast zijn. Ongeveer een half uur voor boarding time gaat iedereen ineens in de rij staan. Huh? Moeten we nu al? Helemaal snappen doe ik het niet. Ze zullen wel graag vroeg zitten ofzo. Ik typ rustig verder.

“I may be wrong but it’s highly unlikely”

Als er meer en meer mensen vertrekken en het aardig leeg raakt sta ik toch ook maar op om eens te gaan kijken wat de bedoeling is. Ik zie Chiang Mai staan dus dat is al goed. Maar dan MNQ56. Euh?!? Hoeveel vliegtuigen gaan er nu naar Chiang Mai? Mijn vlucht begint namelijk met PN. OMG! Dit meen je niet! Zit ik echt bijna drie kwartier te verlummelen bij de verkeerde gate om nu mijn vlucht te missen! DAMN, het is weer “moving day”!

OMG!!! RUN!!!

Ik pak mijn boardingpas en laat het zien. De dame schrikt en zegt; “OMG! You’re so late!” Ze spreekt door haar porto en krabbelt de goede gate op mijn pas. Ik moet naar de hele andere vleugel aan de andere kant van het vliegveld, dat ga je niet menen toch? “Run” zegt ze “run”. Ja, die heb ik eerder gehoord.

“Even a bad run is better than no run at all”

Ik race naar boven en kom aan bij de security. Sorry maar ik moet er weer uit. Ik laat mijn pas aan een dame zien en ze schrikt. OH GOSH! RUN, RUN, RUN. Ze pakt mijn hand en rent een stukje mee langs de banden en poortjes. Ze opent het hekje en wijst, “RUN!” En jawel daar ga ik voor de zoveelste keer.

WAAROM IK?

Rennen, zuchten, rennen, hijgen, niet te doen. WAAROM? Is het enige wat ik nog denk. gelukkig weet ik waar het is dus dat scheelt. Natuurlijk doet geen enkele loopband het nu dus alles op eigen kracht. Ik moet weer door de security natuurlijk waar een mega lange rij staat. Aan mijn rode hoofd en gehijg kunnen de meeste wel opmaken dat ik geen truc opvoer.

“Either you run the day, or the day runs you”

Ik mag voor en sta trappelend te wachten. Nu geen geintjes he jongens is het enige wat ik denk. Ik ben er snel doorheen maar laat mijn schoenen maar uit. Ik heb echt geen tijd meer. En daar gaan we weer, RENNEN! Nu op mijn sokken. Mensen kijken om en moeten lachen. Mij alles best ik ga hem halen, for sure.

Vertraging, tuurlijk

Bijna ben ik er en denk, wat is het hier rustig, dat is vaak niet gunstig. Als ik naar beneden loop naar de gate zitten daar nog heel veel mensen doodleuk hun boekjes te lezen. Zit ik wel goed? Ik kijk nog een keer op mijn pas. Ja, A14, dat is hier. En de tijd?

“We apologize for the delay”

Ja dat is drie minuten geleden boarden. Nou niet dus we hebben gewoon vertraging! TUURLIJK! Heb ik dat. Helemaal buiten adem zit ik daar op mijn stoeltje. De mensen om me heen kijken me aan of ik niet helemaal goed ben. Waarom zo’n haast hoor ik ze denken, doe niet zo overdreven, hahaha.

Chiang Mai Eindelijk Chiang Mai

Uiteindelijk hebben we maar liefst veertig minuten vertraging. Dan ben ik in ieder geval weer op adem als ik aan boord mag. De vlucht is zo kort, dat stelt hier echt allemaal niets voor. Heerlijk in Chiang Mai. Daar valt me buiten op dat er voor het eerst echt niet een iemand is die me aanspreekt voor een taxi.

Werkt er nog iemand?

Ik voel me bijna verlaten en alleen hier. Werkelijk niemand kijkt op of om. Dan zie ik drie dikke, ongeïnteresseerde chauffeurs zitten in een hokje, natuurlijk op hun telefoon. Echt niemand wil werken als je het mij vraagt. Ik loop er naartoe en zeg; “gaat iemand nog toevallig naar de stad vanavond?” Het ijs is gebroken, ze liggen allemaal in een deuk. Hahahaha vast wel, alleen nog geen idee wie, hahaha. Nou dan wacht ik maar.

Hostel Suneta

De man achter de desk schrijft mijn kaartje uit en de mannen dollen wat. Al snel duiken ze weer in hun telefoon en echt niemand gaat mij brengen. Ik moet vijf minuten wachten wordt me vertelt. Dan komt er een vrouw aan lopen. “Kom maar mee, ik breng je”. De eerste vrouwelijke taxichauffeur van heel Azië, hoe bijzonder.

“I’m not lazy I just enjoy doing nothing”

Al snel ben ik bij mijn Hostel Suneta. Ik loop naar binnen en daar staat in de opening de aller eerste kerstboom, hoe gaaf. Ik word er helemaal blij van. Er draaien kerstliedjes en alles is warm ingericht. Wat een zalige plek. De man is super vriendelijk en legt me alles uit. Ik krijg een mooie kamer op de vierde etage, lekker rustig.

Chiang Mai Dagje de stad in

Er is een grote zitruimte waar ook een lekker ontbijt wordt geserveerd ‘s morgens. Deze plek is zeker een aanrader. Als ik vraag waar alles is, vooral de markt voor witte kleding. Wordt me geen kaart gegeven, maar naar de muur gewezen. Daar is een mooie grote tekening van de stad, hoe origineel. Alles is heerlijk in de buurt dus dat wordt lekker nog een dagje slenteren.

Chiang Mai Chiang Mai Op naar de kapper

De volgende morgen vind ik de kleding al snel op de markt en bedenk me ineens dat ik nog naar de kapper moet. Dat droge vogelnest mag nog wel even opgefrist worden. Ik kan tenslotte nergens meer heen de komende weken. Gelukkig heeft de meest aardige kapster tijd en zie er daarna weer uit als nieuw.

“Life is too short to have boring hair”

Chiang Mai heeft een oud gedeelte, wat in een vierkant ligt. En het nieuwe gedeelte buiten de muren. De sfeer is er heel gezellig en het voelt eigenlijk overal goed. De mensen zijn vriendelijk en spraakzaam en voor het eerst denk ik weer eens, eindelijk een stadje met sfeer wat me prima bevalt. Jammer dat ik er maar zo kort kan blijven.

Waar zouden we zijn zonder telefoon

Als ik klaar ben heb ik nog wat tijd om te slenteren voordat de zondagmarkt begint. En echt ik blijf me verbazen over het winkel en markt personeel. Het is niet alleen hier maar in alle Aziatische landen. Overal zitten ze op hun telefoon. Weet je nog dat het meest irritante van deze landen was dat je overal werd aangeklampt, tot vervelends toe, door verkopers om je iets aan te smeren?

“There is no friend as loyal as your phone”

Nou die tijden zijn echt voorbij! Je moet gewoon moeite doen om uit te vinden wat iets kost. Negen van de tien keer als je iets vraagt horen ze je niet eens. Het maakt ook echt niet uit waar je komt. In elke dure of goedkope winkel en ook op de markt, niemand heeft oog voor je. Op zich lekker rustig maar wel een heel raar beeld. En voor mensen die denken dat ik overdrijf, nou nee. Het is echt bijna onwerkelijk. Op alle foto’s hieronder is het personeel van de winkel, of kraam, te zien. En geloof me ik had er nog veel meer kunnen maken!

Sunday Market

Als het rond vijf uur is zie ik overal kraampjes verschijnen, de markt begint. Ik kijk mijn ogen uit. Wat is dit groot. Echt de hele oude stad staat vol met kraampjes en je kan er, rond een uur of acht, over de koppen lopen. Er staan kunstenaars en ze verkopen echt wel aparte dingen. Ik kom zelfs sleutelhangers tegen in de mannelijke, vrouwelijke maar ook de shemale vorm, het moet niet gekker worden, hahaha.

“A Sunday well spent brings a week of content”

Ik bestel een heerlijke Pad Thai en verbaas me wederom. Ik krijg bij mijn bord twee zakjes. De ene begrijp ik, chilli. Niet iedereen kan tegen pittig, dus beter dat je dit zelf toevoegt. Maar wat zit er nog meer bij, SUIKER!! Serieus? Suiker over mijn noodles? Ik ben perplex. Zo gek had ik het nog niet meegemaakt. Ik laat het zakje maar even dicht.

Gezelligheid op de markt

Ik app nog even druk met het thuisfront of er nog wensen zijn en scoor nog wat leuke items. Terwijl een heel aardig, schattig echtpaar zorgt voor wat muzikaal entertainment. Overal zijn gezellige eetkraampjes en de sfeer is echt heel gezellig, ondanks de drukte.

Morgen gaat het beginnen

Dan hou ik het met al die drukte toch echt voor gezien en ga lekker mijn bedje in. Morgen begint mijn Vipassana avontuur, spannend.

 

Laat een reactie achter