Marrit en ik waren aan het rondrijden op Ko Chang op onze scooters. We zagen ineens langs de kant van de weg twee grote olifanten staan aan een ketting. Ze hadden geen water en stonden “te hummen”, dit is een eentonig heen en weer bewegen van de stress. Van alles wat we er over gelezen hebben vond ik toch dat ik deze gruwelijke blog moest schrijven. Stop de olifantenmishandeling.

Doe het niet!

Wat ik kan zeggen is; “maak nooit, maar dan ook nóóit een ritje op een olifant”. Olifanten zijn ten eerste geen attractie. Het leven van een olifant in de Thaise toeristenindustrie is doorgaans vreselijk. Sluit je ogen er niet voor maar verander dit met zijn allen.

Phjaan Ceremonie

Ook als ze zeggen dat het een “opvang” is of juist een centrum waar ze gered zijn. Plekken waar je met de olifanten kan baden en niet op ze kan rijden zijn lang niet allemaal okay. Dit komt omdat bijna alle olifanten waar ze ook staan de Phajaan Ceremonie hebben ondergaan. Wat is dat zullen veel mensen zich afvragen. De Phajaan Ceremonie is zo ontzettend gruwelijk dat ik denk dat je direct genezen bent als je hierover leest en de beelden ziet. 

“Animals should not require our permission to live on earth. Animals were given the right to be here long before we arrive”

De Phajaan Ceremonie is een oude traditie in Thailand. Hierbij wordt de ziel van de olifant gescheiden van zijn lichaam, zodat de mahout/trainer de olifant onder controle kan krijgen. Het wordt ook wel “The Crunch” genoemd. Ze breken hiermee de ziel van de olifant.

OlifantenmishandelingGRUWEL! Deze olifantenmishandeling

Dit gaat gepaard met zo ongelooflijk veel geweld en mishandeling, echt te bizar voor woorden. Er is totaal geen respect voor het dier. De olifant wordt vooral gezien als grote geldmachine en moet zo snel mogelijk onderdanig zijn. Dan kan er gelijk mee gewerkt worden door ons niets vermoedende toeristen erop te laten rijden en zo meer.

Breekt de ziel

Tijdens de Phajaan Ceremonie wordt het veel te jonge dier gescheiden van zijn moeder. Na de geboorte wordt het bijna direct weggehaald. Hij wordt vastgebonden en net zo lang mishandeld, geslagen en gemarteld tot zijn ziel breekt en hij gehoorzaam is aan zijn verzorger. Ook zetten de olifant in een te kleine kooi en binden de voeten vast. Dan worden er vuurtjes gestookt onder zijn buik en met houten latten met spijkers op het lichaam geslagen. En met gloeiend heet metaal branden ze zijn slurf. De olifant wordt er continu aan herinnerd dat hij niet kan terugvechten.

“Freedom is the oxygen of the soul”

Beeld je eens in, dagen opgesloten zitten in een kooi waarin je niet kan bewegen, zonder je moeder, zonder bescherming, zonder eten en drinken. Totaal overgeleverd aan een groep mensen die je continu pijn doen met messen, haken en stokken tot bloedens aan toe. Die pas stoppen als je doet wat ze van je verlangen. Zoals je zal zal begrijpen overleven veel olifantjes dit niet en zijn ze voor altijd bang voor mensen.

Winstgevend

Zodra de olifant onderdanig is, wordt hij getraind. Jarenlang. Eerst in het circus, want baby olifantjes doen het goed bij het publiek, en later bijvoorbeeld in een trekkings kamp. Er wordt echt zoveel geld mee verdiend de olifantenhandel is nog steeds heel lucratief. Een olifantje van twee jaar oud die kan fietsen is al gauw zo’n twintig duizend euro waard. En voor dat geld kunnen ze weer veel jonge olifanten uit het wild vangen. Hierbij worden er hele kuddes gedood.

“Be the voice they wish they had. Make the choice they wish they could”

Maar ook de volwassen olifanten zijn veel geld waard. Ik las het bizarre verhaal van een mannetjes olifant van ongeveer 20 jaar oud. Hij had tuberculose en een gebroken voorpoot. Zijn eigenaar wilde hem niet verkopen en ook geen medische behandeling geven. Ondanks dat Louise Rogerson, oprichtster van EARSASIA, aanbood alle medische kosten te betalen. Toen Tong Teh, zo heette de olifant, stierf door verhongering werd duidelijk waarom. Zijn eigenaar heeft alles verkocht. Zijn huid, slagtanden, wimpers, vlees en staart. Alles. Tong Teh was dood meer waard dan levend.

OlifantenmishandelingLittekens

Op het voorhoofd en de wangen van Thaise olifanten zie je vaak een lichte verkleuring van de huid. Ik heb altijd gedacht dat dit bij het dier hoort maar niets is minder waar, dit is littekenweefsel. Deze plekken zijn overgevoelig gemaakt tijdens de Phajaan Ceremonie, zodat de mahout maar een lichte pijnprikkel hoeft te geven om het dier naar links of rechts te laten bewegen. Pure olifantenmishandeling is het en moet gestopt worden. 

Hoe herken je als toerist een slecht olifantenkamp?

  • De olifanten staan gescheiden van elkaar
  • De olifanten staan met meerdere poten aan de ketting
  • Olifanten staan onder hetzelfde afdak, maar ze kunnen niet dicht bij elkaar komen
  • De jonge olifanten hebben dezelfde werkuren als hun moeder
  • Er wordt getraind door middel van pijnprikkels met de olifantenhaak, spijkers en of messen
  • De olifant heeft voortdurend een zadel op zijn rug, ook als er niet gereden wordt
  • Zijn er dagelijks shows, trektochten en kunstjes waarbij de mahout gebruik maakt van een haak
  • Heeft de olifant geen vrije toegang tot vers voedsel

NOOIT MEER OP INSTAGRAM!

Ik hoop dat iedereen die, na dit gelezen te hebben, tien keer goed nadenkt voor hij iets gaan doen in welk land dan ook met wilde dieren en zeker olifanten. Een foto op een olifant zou op Instagram helemaal niet “mooi” moeten zijn. Het is geen “beleving” het zijn prachtige, wilde dieren waar wij mensen zuinig op moeten zijn. En ja deze blog mag dus zeker graag gedeeld worden. Zodat niemand meer kan zeggen; “ik wist het niet”.

Olifantenmishandeling

 

Laat een reactie achter