Daar ga ik dan, in de taxi, op naar de tempel. Mijn 10 daagse Vipassana gaat beginnen. Of ik er zin in heb? Nou eigenlijk best wel, laat maar komen! Als ik aankom onderaan de berg is het erg druk. Iedereen begint hier aan de 306 treden om boven te komen. Gelukkig hebben ze ook een lift, dus ik hoef mijn tas van elf kilo god zij dank niet de berg op te tillen.

Waar moet ik zijn?

Als ik boven ben, vraag ik me af waar dan alles gaat gebeuren. Ik neem aan niet tussen alle toeristen hier. De tuin is kleurrijk en prachtig hier. Overal beelden en bloemen, hier zou ik het best even kunnen uithouden. Helaas moet ik toch echt nog een stukje verder en wordt het meer en meer sober.

“Happiness is the destination but also the path”

Ik volg braaf alle borden en wordt aan de andere kant van de berg weer naar beneden begeleid. Daar zit in het kantoor de monk al op me te wachten in zijn mooie oranje laken. Ik blijf het handig vinden, nooit meer nadenken over wat je aan gaat trekken.

Mijn kamer 204

Ik krijg mijn sleutel met de boodschap het tweede gebouw daar beneden. Om twee uur moet ik alles inleveren en om half drie begint de ceremonie dus dan word je verwacht in het wit. Ook ik hoef de komende tien dagen niet na te denken over wat ik aantrek, wit!

“Baby it’s cold outside”

Ik loop langs gebouw 1. Daar volgt gebouw 2. Een lange gang met een aantal kamers, best gezellig hier. Als ik de deur open doe zie ik een vrolijke, oranje tegelvloer en mooie zijde gordijnen. Een heerlijk bed en ik denk, wat een paleisje heb ik hier. Helemaal voor mij alleen! De nachten zijn ijskoud heb ik me laten vertellen dus ik hoop dat de twee wollen dekens voldoende zijn. En zo niet, dan pech. Ik had geen zin om ook nog een slaapzak te kopen dus dan trek ik gewoon al mijn kleren wel aan, hahaha.

VipassanaVipassanaVipassanaDe regels van Vipassana

Als de ceremonie begint moet ik van alles na brabbelen, in een taal die echt je strot niet uit te krijgen is, sorry hoor. Daarna krijg ik de regels te horen. Niet staan als “de teacher” zit. Nooit je voeten wijzen naar hem, een andere monk of boeddhabeeld. Niet moorden, ook geen insecten. Dan moet je nog verdomd goed uitkijken waar je loopt kan ik je zeggen.

“I never was too good in following the rules”

Niet aan sex denken of mee bezig zijn. Euh, na zoveel maanden zonder sex weet ik niet eens meer hoe het moet joh. Geen alcohol en drugs. Been there, done that. Dat stadium ben ik ook voorbij. En tot slot mag ik niet liegen. Nou, das wel een hele makkelijke, aangezien ik tien dagen niemand spreek. Ik mag hier niet praten en heb ook geen toegang tot de buitenwereld meer.

Tijdens Vipassana geen luxe

Dan zijn er tot slot nog regels voor de gevorderden, maar kennelijk zien ze mij daar ook voor aan want ook die krijg ik opgelegd. Niet meer eten na twaalf uur ‘s middags. Lijkt me ook niet lastig, want de laatste maaltijd die we krijgen wordt om elf uur al geserveerd. En het is nou niet dat ik even naar de snackbar kan hier ‘s avonds. Ik mag geen make-up of sieraden dragen. Nou make up is ook het probleem al jaren niet en vooruit die paar ringen doe ik wel af.

“Luxury is experiencing the reality”

En de allerlaatste regel mag ik dan wel aan me voorbij laten gaan. Dat is niet slapen op een hoog, luxueus bed. Nou ik lig op iets hoogs, maar of je dit een luxe bed kan noemen? De matras is echt zo hard als een plank en onder de matras ligt een triplex plaat. Werkelijk nul vering in beide. Ik zeg; “dat slaapt vast prima”.

Loop- en zitmeditatie Vipassana

Vervolgens worden ons de loop- en zitmeditatie uitgelegd. Deze worden afgewisseld dus erg belangrijk om het te onthouden. De monk gaat staan en zegt drie keer; “standing, standing, standing”. Ja vriend dat zie ik ook wel, haha. Hij tilt zijn rechtervoet op en zegt; “rising”. Vervolgens beweegt hij hem naar voren en zegt; “moving”. En als hij hem neer zet, je raad het al, “falling”. Ik zie sommige meiden wat grinniken en ook ik denk ai, dit gaat nog niet makkelijk worden.

“Rising, falling”

Met zitten gaat het bijna net zo. Je focus ligt op je buik en je zegt; “rising”, als je inademt en “falling”, als je uitademt. Het enige wat ik denk is dit gaan hele, hele lange dagen worden. En dan komt het leukste van alles, wat als je gedachten afdwalen? Want dat gaat vaak en heel veel gebeuren.

“The only conversation involved in Vipassana is from misery to happiness, from bondage to liberation”

Simpel, dan benoem je dat. Bijvoorbeeld; “thinking, thinking, thinking”. En je begint dan weer met de oefening. Als je afgeleid wordt door een geluid wat je hoort zeg je in jezelf; “hearing, hearing, hearing”. Ik ben er nu al simpel van maar goed, ik ga er maar vanuit dat iemand hier over nagedacht heeft en het werkt.

VipassanaVipassana is begonnen

Tot slot moet ik nog wat buigen en brabbelen naar de teacher en hem een gouden schaal met bloemen geven. Werkelijk geen idee waarom maar joh, je doet gewoon maar mee. En dan is het zover en mogen we niet meer praten, de tijd is ingegaan. Er zijn twee ruimtes om te mediteren. Een grote boven en een kleinere tempel op de heuvel.

“A balanced mind is necessary to balance the mind of others” 

Het schema liegt er niet om. Bijna hele dagen lopen, zitten en weer lopen en daarna weer zitten. Ik moet beginnen met het lopen. Eerst is het nog wel okay omdat je er even in moet komen en alles nieuw is. Ik denk; appeltje eitje. Nou dat vergaat me snel. Mijn gedachten vliegen werkelijk alle kanten op en zijn nul bij het lopen. Ik hoor mezelf de hele tijd zeggen; “thinking, thinking, thinking”.

VipassanaChanten tijdens Vipassana

Om zes uur moeten we verzamelen in de grote zaal beneden waar het chanten, ook wel zingen genoemd, begint. We zitten op ons kussen met een boekje waarin we kunnen lezen wat we moeten doen. Nou ik zweer je, dit is echt abracadabra hatseflats. Het is niet te lezen, laat staan dat je een melodie kan volgen.

“Chanting opens the heart and makes love flow within us”

Vooraan zitten een paar fanatieke dames, die heel hard hun best doen. Ik merk dat ik er op gok dat ik van de week ineens een ingeving krijg en de taal spreek. Tot die tijd hou ik me maar even rustig en lees wat mee.

Dharma talk

Daarna nog twee uur mediteren. Een kwartier lopen, kwartier zitten en zo verder. Na een uur kan je even pauze nemen om wat te drinken en dan ga je weer door. Om negen uur zit de dag erop en ben ik helemaal gesloopt. Blij dat ik naar mijn heerlijk bed kan, au. Het maakt me allemaal niet uit en val als een baksteen in slaap.

“Speak only when you feel words are better than the silence”

Om half vijf gaat de wekker, wat een tijden joh. Het is echt zo koud dat ik de halve nacht heb liggen draaien. Ook mijn heupbotten voel ik nu al door de plank. Blij dat ik mag opstaan. We beginnen met een rondje mediteren en daarna de Dharma talk. De teacher vertelt in een uur van alles over wat we aan het doen zijn en wat de bedoeling is van de Vipassana. Het is echt zo’n blije man, heerlijk. Hij plaat wel geblekkig Engels, dus heel makkelijk te volgen is het zeel zekel niet.

VipassanaMonkey mind

Wat hij te vertellen heeft is zeker interessant dus dat geeft de burger moed voor de dag. Ik ben wel gedreven om dit onder de knie te krijgen. Waar hij mee begint is onze “monkey mind”. De monkey mind is altijd ergens anders dan in het hier en nu. Hij vliegt van verleden naar toekomst en weer terug. De bedoeling is dat we hem gaan trainen en bij de tijd van nu houden. En dat is echt makkelijker gezegd dan gedaan. Ik weet ook niet of het verstandig was om er een aapje van te maken, omdat mijn aapje nu al een heel eigen leven gaat leiden.

“The mind can be a crazy monkey that is always dying to escape from the moment”

Om zeven uur eerst ontbijten met een heerlijk noodlesoepje. Ik kan er de komende uren wel tegenaan. Op naar de zaal en beginnen met het lopen. “Standing, standing, standing”. “Rising, moving, falling”. “Rising, moving, falling”. “Rising, wat in godsnaam doe ik hier!” FOUT! “Thinking, thinking, thinking”. “Rising, waarom ben ik hier aan begonnen, hoeveel dagen moet ik nog!” FOUT! “Thinking, thinking, thinking”. En zo gaat het maar door en door. Een kwartier heeft echt nog nooit zo lang geduurd.

Moe van mijn aap

Mijn aap schiet alle kanten op en hij is echt niet te vangen. Als het eindelijk voorbij is gaan we gelijk door met de zitmeditatie. Dit doe ik dagelijks dus dat moet appeltje, eitje zijn. “Rising, faling”.”Rising, faling”. “Rising, zou dit nou echt werken uiteindelijk?” FOUT! “Thinking, thinking, thinking”.”Jee waarom lukt dit niet gewoon, FOUT! Thinking, thinking, thinking. Misschien is het sowieso makkelijker om gewoon thinking te blijven zeggen, dan zit ik altijd goed hahaha.

“Taming my monkey mind is a full-time job”

De eerste vier dagen schijnen het moeilijkst te zijn en op dag twee wil iedereen naar huis. Nou ik kan je verzekeren, ik ook! Wat in vredesnaam doe ik hier. Op de tweede dag beginnen er buiten al mensen te fluisteren. Iedereen moet toch even wennen denk ik. Een gozer hoor ik zeggen; “dit is niet te doen joh, thuis kan ik zo twee uur zitten, maar nu lukt het me nog geen tien minuten”. En ik moet het beamen. Op de een of andere manier is het omdat je iets moet doen dat de aap opstandig wordt. Als ik mijn ademhaling tel is er niets aan de hand, heel raar.

VipassanaUitvallers

Hij houdt het in ieder geval al voor gezien en vertrekt. Een andere jongen gaat ook want die wordt er bang van. Nou ik kan veel zeggen maar dat dit angst oproept vind ik wel een bijzondere. Volgens mij werkt het juist angstverminderend. Ik ben van mening dat dit nu juist is waarom ze beide hadden moeten blijven, maar ieder zijn eigen keus uiteraard.

“It’s always too early to quit”

Dag twee worstel ik mezelf echt met pijn en moeite doorheen. Het is werkelijk vallen en opstaan. De Dharma talk is ergens wel nuttig om je bij de les te houden en te beseffen waar je het voor doet. De monk vertelt dat we hier niet op aarde zijn om rekeningen te betalen, maar om HAPPY te zijn. Kijk nu kan ik me ergens in vinden! Gewoon happy zijn is het doel van alles. Super interessant vind ik het omdat ook de law of attraction waar ik veel mee bezig ben dit zegt.

Een rebelse aap, lol!

Er vallen voor mij dus veel kwartjes en zie een hoop verbanden die ik erg boeiend vind. Maar daar zou ik een heel boek over kunnen schrijven. En dat mag nu niet, ik moet in de present moment blijven. “Rising, moving, falling”.”Rising, moving, falling”. Op dag drie wordt het echt een spelletje. Mijn aap wordt rebels. Nu kunnen we lachen. Echt alles wil hij doen, behalve wat hij moet doen. Om me uit te dagen gaat hij mijn hele verleden voorbij laten komen. Hij komt zelfs met dingen op de proppen waarvan ik het bestaan al jaren vergeten was.

“My energy comes from freedom and a rebellious spirit”

Ik moet echt iets verzinnen, want zo wordt het een grote lijdensweg. Ik probeer hem te verleiden met een beloning. “Als je dertig minuten stil bent mag je daarna alles aan me vertellen terwijl we heerlijk in de zon liggen op het balkon, deal”? “Deal”, zegt mijn aap. Nou ik ben nog geen zeven minuten onderweg of hij staat alweer te lachen op een afstandje. Ik zie zijn hoofd al achter de Boeddha vandaan komen. “Wat was het gaaf he, in Nieuw Zeeland”.”Thinking, thinking, thinking”. Bedankt he aap, het ging net zo lekker.

KAPPEN NOU!

“Tof he, wil je nog meer horen?”. “Ik zie er best tegenop om weer in de kou te zijn volgende week. Maar ja, kerstlampjes is dan wel weer gezellig”. “AAP! KAPPEN!” “Thinking, thinking, thinking”. “Oh sorry”. “Zie je haar hiernaast trouwens, zij is ook steeds afgeleid”. “Pffff, judging, judging, judging”. Zoals je zal begrijpen is dit lezen al een opgave laat staan dat je tien uur per dag zo bezig moet zijn. De nachten zijn echt niet te doen zo koud en ik moet zeggen dat bed raak ik aan gewent. Niet dat je me ‘s nachts wil zien als ik opsta, maar het went.

“Stop the madness!”

Het eten is eigenlijk alleen om zeven uur goed. Om elf uur is er gewoon standaard te weinig voor iedereen en de jongetjes die het maken gaan vervolgens allemaal series kijken op hun smartphone met het geluid op zeventien. Iedereen kijkt elkaar aan van, WTF!? Maar goed, ik denk maar zo; “hearing, hearing, hearing”.

Ik stop ermee

Op donderdag denk ik, na de lunch van elf uur, ik stop ermee. Ik hou dit zo voor gezien, ik wil dit niet. Mijn benen raken verzuurd van het zitten. Mijn knieën zijn stijf, mijn lijf is koud en moe en mijn aap knoop ik het liefst hier aan de hoogste boom. Die aap staat me echt elke minuut uit te lachen en verhalen te vertellen. Hij is ontembaar. Tot iets in mij het overneemt, ben je nou helemaal besodemietert! Ik ga een list verzinnen.

“Before you give up, think about why you held on so long”

Ik pak mijn aap op, leg hem in mijn armen en zeg dat ik hem heerlijk in slaap ga wiegen. Daarna is hij echt aan de beurt voor aandacht. Nu mag hij even rusten. En het werkt! De volgende uren verlopen geconcentreerd en prettig. Tijdens het chanten, waar de fanatieke dames inmiddels een heus koor gevormd hebben, zegt mijn aap; “Mad, waarom zit je hier nog?”. Euh, dat is een hele goede.

Boeddha eren

Ik blader eens door het boekje en vind achterin de vertaling van wat ze aan het zingen zijn. Als ik begin te lezen komen mijn vermoedens uit. We vereren Boeddha, de tempel en weet ik wat voor andere heiligen. Boeddha zegt dat het chanten is om je hormonen te regelen, omdat je op een bepaalde manier ademhaalt tijdens het chanten. Ik geloof het gelijk, maar dan kunnen we dat ook met “altijd is kortjakje ziek” dan? Kennelijk werkt het niet zo. Voor mij werkt dit alleen ook niet.

“Overthinking is the biggest cause of unhappiness”

Vanaf die dag kies ik ervoor om te gaan mediteren, in plaats van te gaan chanten. De woorden zijn niet uit te spreken en om Boeddha te eren gaat me wat te ver. Ieder zijn geloof denk ik dan maar. Mijn aap is heerlijk opstandig in deze en ik geef hem volkomen gelijk, hahaha. Dit houdt wel in dat ik mijn gezellige avond uitje moet missen en de meditatie nu van twaalf tot negen duurt. Tussendoor mag ik er twee uur uit. Ik merk alleen dat het best relaxt is in de zaal boven dus echt een break neem ik niet echt. Er is ook een balkonrand waar je in de zon kan zitten, dus dan ben ik daar te vinden.

VipassanaTeacher geeft opdracht

Elke dag moet ik vijf minuten bij de teacher komen voor verdere instructies. De tijden worden langer, op dag vier moet ik een half uur lopen en een half uur zitten afwisselen. Ook komt er een vierde beweging bij tijdens het lopen; “Lifting, rising, moving, falling” en na elke beweging een pauze. En voor het zitten wordt het; “rising, falling, sitting”. En naar mate de dagen vorderen komen daar bepaalde punten in je lichaam bij die je mentaal moet aanraken. Als je dit lang genoeg doet dan openen ze.

Help!

Op dag zes komt er een jong meisje naast me zitten, op het balkon en ze kijkt heel verdrietig. “Ik hou het niet meer vol”, zegt ze. Ik ben een journaliste en moet mezelf uitten. Vanmorgen heb ik ook al yoga gedaan. Elke vorm van yoga, tai chi of wat dan ook is niet toegestaan. “Sorry dat ik tegen je praat. Maar ik zie je al zo lang in de lotushouding zitten, dat ik dacht dat jij dit al vaker hebt gedaan, dus misschien raad weet”. Hahaha, ik heb nog nooit zo lang in een lotushouding gezeten, dat doet pijn!. Maar ben er inderdaad twee dagen geleden mee begonnen omdat echt alles zeer doet. Het schijnt de enige houding te zijn die uiteindelijk lang vol te houden is.

“We can’t help everyone, but everyone can help someone”

We praten wat en ik zeg haar dat ze gewoon moet doen wat ze wil. Als je wil schrijven ga je schrijven, het is geen strafkamp. Het enige waar je waakzaam op moet zijn is dat het niet een truc is van je aap om ergens niet doorheen te willen. Maar zolang je je daar aan houdt zou ik het gewoon doen zeg ik haar. Beter dat dan weggaan, toch? Ze is helemaal opgelucht. “Dan hou ik het nog wel even vol”, zegt ze. Ik hoop niet dat mijn aap haar nu op hele stoute ideeën heeft gebracht, maar ach, dat zou zo maar kunnen hahaha.

Eindelijk, het werkt

Zelf merk ik dat het zijn vruchten begint af te werpen. Ik voel een intense rust over me heen komen. Een totale golf van ontspanning in elke vezel van mijn lichaam. Ook merk ik dat al mijn zintuigen versterken. Het is bijna of de vogels op mijn schouders zitten te fluiten, prachtig. De kleuren van de bomen worden intenser en als ik buiten op de balkonrand mijn loopmeditatie doe moet ik ineens heel hard lachen. Ik zie vaak figuren in wolken maar nu is het extreem. Elke boom waar ik naar kijk heeft een dier in zich. Ik zie onder andere een gorilla, een slang, een giraffe het houdt niet op. Zo onwijs gaaf.

“I worked hard. Anyone who works as hard as I did can achieve the same results”

Het lijkt wel of mijn creatieve brein helemaal los is. Tijdens mijn zitmeditatie komen allerlei kunstwerken voorbij alsof ik ze al gemaakt heb. Mijn aap komt met honderden ideeën aanzetten. Eigenlijk moet ik hem weer temmen maar voor nu laat ik hem even zijn gang gaan. Ik geniet ervan om me weer zo creatief te voelen. Dan weer lopen, even in de concentratie. “Fuck it!” zegt mijn aap. Kijk om je heen, geniet! Met de zon op mijn gezicht, de vogels die fluiten en de figuren in de bomen stroomt er een gelukzaligheid over en door me heen die ik niet kan omschrijven. Als ze dit bedoelen dan blijf ik nog tien jaar om dit te oefenen!

Gewoon zijn

Mijn aap is ook gelukkig en wordt rustiger en rustiger. Hij begint eindelijk gewoon “te zijn”. Tijdens de zitmeditaties merk ik dat ik gewoon in een staat van zijn zit. Ik focus me even helemaal nergens meer op. Volgens mij is dit namelijk waar het om gaat. Ik ben me volledig bewust van alles om me heen, precies zoals het is. Thuis kan ik dit een aardig tijdje volhouden soms, nu lukt het me nog langer. Er bestaat even helemaal niets meer, leeg van binnen.

“If you want to be happy, just be”

Je moet dit echt zelf ervaren om te weten waar ik het over heb. Het is met niets te vergelijken. Ik moet denken aan een eerdere blog die ik schreef; “Geluk,…als… dan…”Dit is wat geluk is en dit is precies wat het moet zijn. Nu, hier, in dit moment. Zonder verleden en zonder toekomst. En als je denkt dat dit gevoel van blijvende aard is? Nou nee. Nog geen drie uur later wil ik gewoon weer weg en verveel ik me dood.

Verveling slaat toe

Als ik bij de leraar moet komen en hij vraagt hoe het gaat, zeg ik; “I’m bored!” Hij zegt er niets op, nul reactie. En geeft me de nieuwe opdrachten. Euh, okay, van je leraar moet je het hebben, zullen we maar zeggen. En inmiddels weet ik natuurlijk hoe het werkt. Je gaat inzien dat alles komt en gaat. Alles is veranderlijk. Dat is waarom leven in de toekomst totaal geen zin heeft. Je zorgen maken over iets wat nu niet speelt, waarom? Wellicht gebeurt het wel helemaal niet. Mijn aap komt ineens met het tegeltje wat ik ooit aan mijn moeder gaf; “Tob niet, het komt altijd anders”.

“I’m bored of being bored”

Vanmiddag geef ik mezelf dus even vrij in de zon. Gewoon zitten tegen een muurtje en niks doen. Mijn aap mag vrij spelen. En om me heen zie ik meer vrouwen die dat idee hebben. Allemaal zitten ze ergens in de zon, “te zijn”. Het is echt voor iedereen zwaar. Ik neem mijn petje af, voor mensen die dit eenentwintig dagen of zelfs nog veel langer doen. Ik, althans mijn aap, zou gek worden.

Gelijkmoedigheid

Hoewel de fijne momenten toenemen en ik elke dag verbetering en verdieping voel, blijven de middagen lang en speelt de verveling ook nog door. Iets als even je was doen is al een verademing. Misschien hebben we daarom wel witte kleren aan, je blijft wassen hahaha. Het eten in alleen de ochtend bevalt prima. Ik had ook niet verwacht dat ik er problemen mee zou hebben. Eigenlijk bevalt het zo goed dat ik hier misschien wel mee doorga.

“Equanimity is a perfect, unshakable balance of mind”

De volgende ochtend tijdens de Dharma talk wordt me duidelijk waarom de teacher gister niet reageerde op mijn “I’m bored”. Hij legt uit dat wij aan alles emoties koppelen en zo verzeild raken in denken. Als er een emotie aan vast zit vergeten we het niet meer, dan slaan we het op. Als je zegt; “ik verveel me” heb je het dus al eigen gemaakt. Wat ik moet leren is dus om; “boring, boring, boring” te zeggen. Ik blijf dan de toeschouwer en dat is waar het om gaat. Merk het verschil met “I am bored” zeggen. Het blijft gelukkig niet altijd boring. Ik kan nu kijken naar mijn verveeldheid, zonder dat ik er iets mee hoef en ik weet het gaat ook weer over in iets anders. Zo kom je in een staat van “gelijkmoedigheid“.

VipassanaUitstellen van geluk

Op dag negen komt de teacher met een verhaal over waarom we geluk uitstellen. Waarom zijn we pas happy als we die bepaalde auto hebben. He denk ik, dat is leuk. Hij mag mijn blog wel lenen, “geluk… als,… dan“. Veel van de Dharma talks zijn voor mij dus een herhaling van wat ik al weet. Toch fijn als iemand dat nog even op een andere manier uitlegt. Ook in andere geloven en teachings zeggen ze dus eigenlijk hetzelfde.

“Happiness is not out there it’s in you”

Dan weet ik nu helemaal zeker dat ik op de juiste weg ben. De ochtenden in de zon zijn heerlijk. In de stilte de walking en sitting meditations doen geeft zoveel voldoening. Met de dag wordt alles rustiger in en om me heen. Ik hoor de vogels prachtig fluiten. Mijn aap heeft zich grote delen van de tijd gewonnen gegeven en lijkt zo waar soms te luieren in de zon.

It’s freezing!

Ik moet af en toe wel uitkijken dat ik niet te ontspannen wordt, dan zou je in slaap of in trance vallen. De nachten worden zwaarder en zwaarder. Het lijkt of het met de dag kouder wordt. Mijn ramen kunnen niet helemaal dicht dus inmiddels heb ik bijna al mijn kleren, die ik nog heb, aan. Een sjaal om mijn voeten gewikkeld en vooral niet bewegen. Eigenlijk is het na zeven uur al niet meer mogelijk om op je kamer zittend te mediteren, dan bevries je.

“Like water feelings may flow or freeze”

Het hoort er allemaal bij denk ik dan maar. En er iets van vinden betekent lijden dus dat daar begin ik niet aan. Ik onderga het en weet dat het vanzelf weer morgen wordt en de zon dan weer schijnt. De laatste dag is aangebroken. Mijn aap is blij dat hij bijna naar de stad mag. Even weer wat leven. Even weer ongeremd alles doen waar hij zin in heeft.

Te last session

Ik sleur hem nog een laatste maal naar de balkonrand voor een afsluitende sessie. En wat voor een. Er is echt iets verandert, er is meer ruimte in me. Er is meer rust en er is meer tevredenheid. Er is een gevoel van overwinning en een gevoel van zelfverzekerdheid. Weer een stukje wat groei heeft mogen doormaken en ik mee neem op mijn verdere reis.

“This day will never happen again, make the most out of it”

Ik had zelf de kamer nog een nacht geboekt en zou op dag elf vertrekken. Aangezien de stilte verbroken wordt op dag tien en ik er alleen nog maar zou slapen besluit ik om met mijn mede Vipassana genootjes te vertrekken naar Chiang Mai. Dat bed en die kamer blijft niemand nog een nacht voor zijn lol. En ik heb genoeg bewezen dus tijd om mijn witte kleding uit te doen en te doneren en met opgeheven hoofd hier te vertrekken.

WE DID IT!

Mijn aap rent de heuvel al op, op naar de taxi, op naar nieuwe avonturen! Ik kan echt iedereen een Vipassana aanraden. Alleen denk ik wel dat je er “aan toe moet zijn”. Als het te vroeg is dan hou je het niet vol en vertrek je zoals velen al na een paar dagen. Voor iedereen die verdieping zoekt kan ik alleen maar zeggen: “doen!”

 

 

1 reactie

  1. Marrit op december 16, 2019 om 8:00 am

    Prachtig, inspirerend!
    Je straalt, energie en rust, uit!
    Heel erg trots op jou…
    Nu even terug in het koude maar dan wel met alle warmte die je zelf nu overal met je meeneemt…
    Die metaforische aap 🙈van jou laat me telkens lachen, lees je blog nl wel 3x opnieuw 💋♥️…

Laat een reactie achter