Een eerlijk, kwetsbaar, open verhaal wat met mij gedeeld werd. Het gevoel van niet gehoord en gezien worden. Waarom doet die ander zo? Machteloos, ongeloof, radeloos, gekwetst. De schuld ligt bij de ander, die doet immers niet normaal en behandeld haar als vuil. Dit patroon herkent ze ergens wel, maar waarom sporen al die mannen niet! Ze heeft een afhankelijkheid naar de mannen die ze tegenkomt en is misschien wel liever alleen.

“We’re more than friends but less than a couple”

Als je bewust bent, kijk je met een andere bril en lees je de afhankelijkheid. Dan hoor je de verborgen claim, die bij de ander wordt neergelegd. Maar ja, als je erin zit is het oh zo pijnlijk en echt. Margo is inmiddels bewust aan het worden, wat een grote stap is, echt heel knap.

Zaken als codependency, verlatingsangst, bindingsangst en afhankelijkheid doorbreken is zwaar. Het zijn innerlijke kind trauma’s die vaak voortkomen uit een bepaalde hechtingsstijl. Je bent je bewust naar het niveau dat je ouders bewust waren. En velen onder ons hebben ouders die emotioneel niet bereikbaar waren. Hierdoor trekken we partners aan die onze spiegel zijn, om in te gaan zien welke wonden in ons mogen helen.

Geen “quick fix”

Als je hier doorheen wil komen en jezelf wil helen, zul je jezelf opnieuw emotioneel moeten opvoeden. We noemen dit ook wel “reparenting“. Het gaat echt niet van de ene op de andere dag en er is geen “quick fix”. Stap voor stap, dag na dag ga je vooruit in jouw proces ,om het beetje bij beetje te helen. Alles mag er zijn zoals het komt, ren er niet meer voor weg, maar ga zitten met je pijn en ongemak.

Het verhaal wordt hier eenzijdig door Margo vertelt en zal dus vanuit de ander totaal anders klinken, beide beredeneerd vanuit een kindpijn. Omdat het voor een hoop mensen heel herkenbaar zal zijn en Margo mensen wil inspireren, mocht ik dit aangrijpende, persoonlijke verhaal delen. Om zo te laten zien, dat je niet alleen bent met je pijn en trauma’s, we hebben allemaal ons portie.

“All that you are is all that I ever need”

Margo ontmoet een leuke man die in álles laat merken dat hij haar ook leuk vind. Gewoon op Facebook, waar ze hem aanklikt en recht voor zijn raap zegt dat ze hem aantrekkelijk vind. Hij hapt. Ze hebben gemeenschappelijke vrienden en interesses. Ze chatten intensief – weken. Ondanks dat ze eigenlijk niet zo is kan ze het van hem hebben, en vice versa. Ze bellen – dagen. Vertellen elkaar veel – te veel.

Ze nodigt hem uit en ze praten en vrijen intens onder het motto: fuckcorona – uren. Dit was verleidelijk onvermijdelijk. Ze is totaal overrompeld en uitgeput, maar als een blok gevallen voor deze woest aantrekkelijke excentriekeling. Hoewel er wel het een en ander aan hem schort merkt ze, maar dat is wederzijds. Ze weet dat ze zich niet te veel in haar hoofd moet halen en probeert haar verwarrende gevoelens te bedwingen. Maar deze heeft iets onweerstaanbaars, iets fouts. 

En daar had ze het bij moeten laten

Hij appt haar hoe fijn hij het vond, hoe zijn dag was geweest wat hij ging doen, de usual. En ze antwoord lief met enthousiasme en betrokkenheid, as usual. Maar twee dagen daarna wordt ze prompt verwijderd en geblokkeerd op Facebook. En nadat hij haar vervolgens meldt dat het niet goed met hem gaat en hij niet meer in staat is tot socializing of contacten onderhouden, reageert hij nergens meer op. Ze is bezorgd en een beetje wantrouwend, maar hij heeft haar laten weten dat het niet aan haar ligt. Echt niet. Dat ze lief, mooi, sexy en zorgzaam is, maar hij zich nu gewoon even niet kan uiten of zoiets.

“I’m infected by your love virus”

Dus probeert ze het contact warm te houden door berichten te blijven sturen in de hoop iets voor hem te betekenen. Lieve, luchtige dingen. Over haar haakwerk bijvoorbeeld- altijd leuk dit enthousiast te delen met een mede artestiekeling. Tenslotte appen ze al langer en zal het vast maar een paar dagen duren denkt ze. Maar al stuurt ze een foto van haar blote kont, wat ze doet, ze krijgt geen reactie. Geen woord, geen emoticon, niks! Ondanks dat hij haar berichtjes wel leest. Maar ze snapt het wel, de arme schat heeft het moeilijk. Hij kan het nu even niet. 

AfhankelijkheidHij vermaakt zich prima!

Dan stuit ze via via op zijn Facebook. Tot haar verbazing is hij helemaal niet zo in zak en as als hij beweerde. Integendeel! Zijn dagelijkse foto’s, berichten én reacties getuigen van een actief en betrokken dagelijks leven, waar hij zich prima vermaakt. Dus hij sluit zich helemaal niet af voor mensen en contact. Blijkbaar alleen voor haar, en voor de situatie!? Dit doet pijn. En voorzover het nog niet duidelijk was had ze het daarbij moeten laten.

“I wonder if you think of me half as much as I think about you”

Maar ze kan het niet loslaten. Waarom doet iemand zoiets, bij haar? Wat is er aan de hand? Hoe kan ze tot hem doordringen, hem helpen? Wat voor gast ís hij eigenlijk? Is hij bang, ziek, verlegen? Heeft ze iets verkeerd gedaan of gezegd? Is ze zo niet de moeite waard? Waarom zegt hij niet wat er is? Heeft hij iets te verbergen? En waarom dit zo nadat ze met hem naar bed is geweest? Ze kan er niet van slapen, van het niet weten. 

Een stemmetje in haar hoofd zegt:

“Meisje, die gozer heeft zich gewoon vergist in jou en blijkt er toch geen energie in te kunnen of willen steken. En waarschijnlijk zijn er ook andere vrouwen of zaken waar hij nog niet klaar mee is. Move on! Hij heeft zich heel slinks beter voorgedaan en jij stonk erin. Je bent kansloos! Want dat hij gewoon een alcoholische, afgeleefde laffe hond met een zooitje issues is, die niet de ballen heeft om jou het een en ander face to face te zeggen, wordt nu toch wel steeds duidelijker. Zo iemand is geen match voor jou, dus houdt op met contact zoeken en je onzeker dingen af te vragen. Houdt op met op zulke types te vallen. Er komt geen antwoord, tenminste niet van hem.”

Het stemmetje vervolgd:

“Hij wist ook van je verleden. Dat hadden een paar van de zogenaamde gemeenschappelijke vrienden hem allang heimelijk verteld. Die fijne vrienden. Maar het maakte hem niet uit had hij gezegd, terwijl hij zachtjes je borst streelde en innig kuste. Jij bent dit misschien gewend geworden dus dit had je kunnen weten naïeve trut. Want wat had je dan verwacht – liefde? Ook al noemde hij je poppetje en is hij waanzinnig in bed. Dat waren er wel meer en beter ook dus koop een dildo of score een andere vent en stel je in godsnaam niet zo kwetsbaar op. Zeker niet voor mannen. Dagenlang probeert ze het stemmetje het zwijgen op te leggen.

AfhankelijkheidZe wil geen normale vent, ze wil hém

Een ander stemmetje zegt dat het niet waar is. Dat ze overdrijft en het veel groter maakt dan het is – kapot zelfs. Ze moet gewoon begripvol, tolerant en geduldig blijven. Geen dingen in haar hoofd planten die er niet zijn. Hij is echt wel geïnteresseerd, maar kan het nu even niet laten blijken. Het ligt niet aan haar. Hij is echt wel eerlijk. In principe blokkeer en verwijder je iemand op Facebook waar je werkelijk iets tegen hebt en niks meer mee te maken wilt hebben. Niet haar, zonder uitleg. Dit was gewoon een vergissing of zo.

Dat ze, als hij vanaf dag één duidelijk en eerlijk was geweest, nu verder had gekund was natuurlijk het meest faire geweest. Dat had ze heus wel overleeft. Maar er komt vast een verklaring, een logische. Dan ligt er weer een weg open. Een weg naar bewustwording. Want dat het nu lijkt alsof gevoelens voor iemand hebben en deze erkennen iets verkeerds is iets dat niet voor haar bestemd is, lijkt maar zo. Omdat ze het niet goed aanpakt.

“I can not stop myself thinking of you”

Niet iedereen heeft hetzelfde hart als zij. In het minste geval blijven ze vrienden, dat is ook iets moois. Want hij is een intrigerend, creatief en een mooi mens an sich. Die minuscule poppenhuizen bouwt in zijn rariteitenkabinet. Die met licht en trommels tovert, van een blik cola en een boomstam boten en auto’s laat vliegen. En zij is lief, mooi, sexy, creatief en zorgzaam blablabla had hij gezegd. Als dat geen vriendschap waard is. Dus houdt vol.

Maar ze heeft helemaal geen vrienden

Alleen maar minnaars, exen, rivalen en vijanden. Ze sluit zich verslagen thuis op en wordt steeds gefrustreerder en verdrietiger. Ondanks zijn aanhoudende stilzwijgen, wat haar ondertussen compleet overspannen van machteloze onzekerheid maakt. Confronteert ze hem met haar mening en gevoelens. Ze wil een antwoord, een reden! Want dat is het meest fatsoenlijke en redelijke om te doen verdomme: eerlijk zijn, zelfs tegen haar.

“The greatest responsibility is to love yourself and to know you are enough”

Zoiets zou zij namelijk wel doen, face to face. Maar er komt niks terug. Alleen twee blauwe vinkjes. Dit bruusk afgewezen en genegeerd worden is iets wat haar tot in het diepst van haar wezen raakt maar ze ergens ook herkend. En nadat ze hem vervolgens nog een paar weken tevergeefs met steeds grilliger wordende whatsapp berichtjes overlaad, bewijst hij inderdaad de selffulfilling prophecy door haar ook daar zwijgzaam te verwijderen en te blokkeren. 

Ze kan ze eindelijk weer slapen. Want niet alle mannen zijn klootzakken. Alleen de hare. 

“Dank je wel lieve Margo voor het delen van je verhaal. Je bent een inspiratie voor velen, er is moed voor nodig dit zo eerlijk te schrijven. Veel liefde op je pad gewenst.” 

 

2 reacties

  1. Meike op juni 15, 2020 om 10:29 am

    Lieve Madeleine,

    Angst voor afwijzing. Ik zie het, voel het en ga ermee om als een professionele pokerspeler. Door mijn kind pijn, de angst voor afwijzing, worstel ik nog steeds met confrontaties, wanneer iemand “nors” reageert of met verheffende stem tegen me spreekt. Binnen 2 seconden stijgt mijn hartslag, tintelt mijn lijf en heb ik het gevoel ter plekke door mijn benen te zakken. Niemand merkt het, omdat dan de professionele pokerspeler naar voren stapt. Mijn toon, houding en gezicht worden totaal emotieloos. Men vindt mij onverschillig en zegt dat ik hard over kom. Maar in werkelijkheid voer ik een innerlijke strijd om niet in te storten. Het duurt zeker een aantal uren voordat ik merkt dat het angstige gevoel voldoende is gezakt om het los te kunnen laten. En dan ben ik moe. Wil ik terug naar mijn gezin, mijn veilige haven. Rust op de bank en de boel de boel laten. Ik weet gewoon niet hoe nu verder, want hoe hard ik ook werk om dit te verbeteren. Het overkomt me elke keer uit het niets. Ik heb geen tijd om me voor te bereiden. Dus gebeurt het gewoon en dan is het al te laat.

    • Madeleine op juni 15, 2020 om 11:14 am

      Dit noemen we een trigger. Het gaat heel snel en je hebt er geen sturing over. Wat je kan doen is je bewust gaan worden. Op de site vind je meerdere blogs over triggers, die je zou kunnen lezen.

      Hierin vind je uitleg en handvatten wat je kan doen. Heb je Facebook toevallig? Dan kun je me vinden onder de naam bindu. Daar heb ik ook een groep die bezig zijn met het doorbreken van gewoonten waar je aan mee zou kunnen doen.

      Laat me weten als je iets niet kunt vinden. Dank je wel voor het delen ❤️🙏

Laat een reactie achter