Simone schreef een verhaal over haar jeugd. Een jeugd met ouders die duidelijk emotioneel niet beschikbaar waren. Er was zelfs sprake van mishandeling. Ze groeit op in een onveilig gezin, waardoor haar voelsprieten boven gemiddeld ontwikkelen. Telkens op je hoede zijn en moeten anticiperen op gevaar. Bij Simone is daarom sprake van een onveilige hechting.

Geef je kind aandacht

Het innerlijke kind van Simone vraagt op later leeftijd nog steeds aandacht, ze hunkert naar de moeder die ze nooit heeft gehad. En ook haar eigen kinderen moet ze missen, wellicht het doorgeven trauma. Van oma op moeder op dochter en zo verder. Als we onze kindpijnen niet helen, blijven we tegen dezelfde lessen aanlopen, keer op keer. Vaak zie je hieruit een patroon met veel korte relaties, relaties met een dynamiek van aantrekken en afstoten en destructieve relaties ontstaan. En het kan zelfs zo erg worden dat er sprake is van codependency en of relatieverslaving.

Mooie kop en schotels

Als klein meisje maakte of kocht ik van mijn opgespaarde beetje zakgeld, elke moederdag, een kop en schotel. Want ik had ooit gehoord dat ze dat mooi vond. Het waren chique of aparte kop en schotels van porselein, keramiek, klei of glas. In verschillende stijlen en beschilderingen. Sommige zelfs unieke exemplaren. Mijn idee was dat het in de loop van de jaren een mooie bonte verzameling zou worden in de buffetkast. Want het was al zo grijs en kil thuis.

“Home is the place where you feel happy” 

Stilletjes hoopte ik elk jaar, zoals ieder kind, dat ze eindelijk snapte hoe veel ik van haar hield en hoe verschrikkelijk graag ik wilde dat ze gelukkig was – want dat was ze niet. Het huishouden en het moederschap viel haar zwaar. Haar gezondheid was niet best, haar huwelijk ook niet, maar bovenal had ze mij. Een dromerig, ziekelijk onhandelbaar kind dat haar leven nog zwaarder maakte, merkte ik vaak. Ik kan me eigenlijk niet herinneren hoe ze reageerde op mijn kadootjes. Misschien kreeg ik uit beleefdheid een bedankje of een “oh wat leuk”. Misschien was ze even blij, maar knuffel was sowieso uitgesloten.

Kind traumaEr was iets niet goed met mij

Dus deed ik mijn best zo onopvallend mogelijk te zijn, om haar en de rest te ontlasten. Maar dat lukte natuurlijk nooit. Ook niet als ik weer een tijdje naar een tehuis of internaat moest, waar ze me nooit op kwam zoeken of een kaartje stuurde. Want er was toch echt iets niet goed met mij. Thuis leerde ik met behulp van mijn grenzeloze fantasie en creativiteit mezelf af te sluiten en ontwikkelde ik een vlijmscherp opmerkingsvermogen, mijn coping-mechanisme. Op school ging het altijd moeizaam. Ook met vriendjes, die ik wel had maar op een gegeven moment niet meer naar huis durfde te nemen.

“Time doesn’t heal anything, it just teaches us how to live with the pain” 

Mijn zus haatte me. Snapte ze niet dat ik haar wekker vernielde, ik wilde dolgraag weten hoe de binnenkant werkte. En haar barbie had ik niet opzettelijk verwoest, door de haren af te knippen en met stift te bekladden, ik wilde haar mooier maken. Ik wilde alles mooier en beter maken. Beter dan wij waren. De kop en schotels werden achterin een kast gezet, waar niemand ze ooit heeft gezien.

Ik ga de pijn niet meer aan

Al jaren ga ik niet meer naar mijn moeder op moederdag. Niet omdat ze mijn moeder niet is, maar omdat ze me nog steeds het gevoel weet te geven dat ik er niet toe doe. Dat ik lastig, dom en mislukt ben. Ze doet het misschien niet eens bewust maar, ik ga de pijn niet meer aan. Waarom zou ik? Ik heb nu een eigen keuze. Want er mag nog steeds niet gepraat worden over wat er écht toe doet, omdat ze anders weer een astma of paniekaanval krijgt. En dat is dan weer mijn schuld. En ze had al zo’n vreselijk leven. Er kan nog steeds niet zorgeloos gelachen of geknuffeld worden, of er gewoon “mogen zijn. Familie bezoekjes, feestdagen, affectie of dingen die in een normaal gezin vanzelfsprekend zijn, zag ik als kind alleen maar op tv of bij klasgenootjes. En dat vond ik dan zo raar.

“We accept the love, we think we deserve”

De tirannie van mijn stiefvader, die ze jarenlang zijn gang heeft laten gaan. Hij kleineerde mijn zus en mij zo, het was echt geestelijke mishandeling. De trauma’s waren onvermijdelijk en voelen soms ongeneeslijk. Ik was een angstig meisje dat liefde en veiligheid nodig had. Ook dreef ze een wig tussen mijn halfzussen en mijn echte vader, de familie die ik nooit heb gekend. Haar smetvrees, haar hypochondrie, allemachtig! Het ondermijnen, de afzondering van alles en iedereen, alsof de hele wereld lelijk, ziek en slecht was. Haar ijzeren hand en kille blik. De angst die er heerste in die kinderjaren. Maar bovenal de eenzaamheid. Dat was misschien nog wel het ergste.

Kind traumaIk zie mijn kinderen niet

Het maakte me misschien wel tot de vrouw en de moeder die ik nu ben. En dat voel ik elke dag, vooral als ik aan mijn eigen kinderen denk. Die willen mij ook dit jaar weer niet zien.

“It hurts to let go, but sometimes it hurts more to hold on” 

Ik denk dat mijn moeder het fijn zou vinden als ik op bezoek kom, deze moederdag. In gedachten doe ik dat ook. In het verzorgingstehuis waar ze sinds twee jaar woont omhels ik haar in mijn mooiste jurk. Dan heb ik iets heel moois en zachts gehaakt, speciaal voor haar. Dan bedank ik haar voor de dingen die ze me leerde, de goede dingen. Streel ik haar zachte, warme, verrimpelde mama hand, die zo op de mijne lijkt maar toch zo vreemd is. We drinken koffie uit een van mijn oude moederdag kadootjes, de mooiste. Lachen om het leven. Zoals het altijd op tv of bij anderen gaat.

Ze hield van mij

Vorig jaar belde ze me in een helder moment, want ze wordt steeds dementer. Ze zei me dat ze soms zo graag naar me toe wil, maar dat niet meer kan en ze  écht wel van me gehouden heeft. Het klonk alsof ze het vanaf een hele grote afstand naar me riep. En ik dacht alleen maar: “Hoe dan mama?”, “Waarom?” Maar ik wilde haar niet verwarren. Bovendien heeft het geen zin meer, ik ben nu groot. Ik heb het kleine bange, onzekere, misplaatste meisje dat óók zij ooit moet zijn geweest, allang liefdevol getroost, omarmd en in mijn hart gesloten. Want daar is plaats genoeg en heb ik het haar vergeven. De rest komt nooit meer goed.

Laat een reactie achter