Natuurlijke balans

Deze ochtend loop ik als altijd naar de keuken om mijn eerste, van de nog maar maximaal drie per dag, kopje koffie te zetten. Het is rond zes uur en zoals de laatste weken op mijn vrije dagen nuttig ik deze in bed. Ik ruik de geur van hooi in mijn appartement, de boeren zijn er afgelopen dagen druk mee geweest. Terwijl ik de laatste slok koffie naar binnen giet, realiseer ik mij dat ik dit niet met aandacht gedronken heb. Ik voelde mij rustig en in balans dacht ik en besluit een geleide meditatie te doen.

Voor het eerst deel ik de route

Mijn aandacht kan ik er niet bepaald bij houden, na een minuut of zeven spring ik uit bed en stap rechtstreeks onder de warme douche. Na afloop heb ik wederom weinig ervaren van de warme stralen over mijn lichaam.

Ik zoek een wandeling uit en nog voor het ontbijt ben ik bij de Sprengenberg voor de groene route. Voor het eerst deel ik een locatie voor het geval “je weet maar nooit.” Ik was alleen en gedachten van tegenkomende wilde zwijnen, een aanvallende buizerd flitsen door mijn hoofd, ondanks ik al jaren in het bos loop en ik hier nog nooit bij stil gestaan heb.

“Niets in de wereld kan je zoveel zorgen geven als je eigen gedachten”

Ik realiseer mij dat ik gehaast ben, de eerste twee kilometer ben ik alleen bezig met het eindpunt en gedachten flitsen door mijn hoofd. Ik geniet niet van de weg ernaar toe, de mooie omgeving. Na een paar keer struikelen over de boomwortels, schijnbaar gebeurd mij dat nogal eens, wanneer ik niet in het hier en nu ben, voel mij opgejaagd, gehaast en onrustig.

Alles is dor en dood

Ik maak een pas op de plaats en neem een paar tellen rust, kijk om mij heen en bedenk mij dat ik hier op de berg sta om te genieten van de rust, vogels, ruimte en heerlijke geuren. Om mij heen zag ik enkel dor hout en oud bos. Eigenlijk was het helemaal niet mooi, maar verwilderd en veel dode bomen. Het gaf mij niet het heerlijke gevoel, maar ik kan nog bedenken dat het goed is voor bescherming van bepaalde diersoorten en het groeien van nieuw groen.

“Alles wat op je pad komt is een kans om te leren”

Het voelt broeierig warm. Mijn pad gaat over in een nieuw aangelegd stuk verzorgd bos, de varens groeien volop en bedekken de bosgrond. Ik hoor de roep van de koekoek, de merel en de andere zanggenoten hiervan. Ik kom tot mijzelf en loop langs de schaapskudde, de schapen grazen door het gras. Zij lijken totaal niet bezig met het feit ik langsloop. Zoals andere mensen meestal niet met mij bezig zijn, maar ook voornamelijk met zichzelf.

Natuurlijke balans

Ik cijferde mezelf weg

Ik ben op het punt aangekomen dat ik steeds meer en eerder mijn grenzen voel en aangeef. Mijn omgeving moet daar ook aan wennen, merk ik. Alles kon. Ik zei bijna altijd ja en soms cijferde ik mijzelf daarvoor weg. Ik kies meer en meer voor mijzelf, de fase dat dit als egoïstisch voelt is grotendeels voorbij. Dit gebeuren brengt fijne en minder fijne emoties met zich mee.

“Balans is geen vaste staat van zijn, maar ruimte en stilte vinden temidden van de veranderingen”

Ik heb het recht op mijn gevoelens en weet dat de ander recht heeft op zijn of haar gevoelens. En daartussen, het loslaten van wat niet van mij is, bezig zijn met mijn stuk en de rest bij de ander laten. Vertrouwen hebben in jezelf en vertrouwen hebben in de ander, die het op haar of zijn eigen manier en tempo mag doen.

Alles mag er zijn

Ik weet hoe het werkt, toch brengt het mij uit balans, slaapgebrek brengt daarbij nog meer onbalans en kwetsbaarheid. Tijd en ruimte nemen, doorvoelen als het komt, wetende dat alles er mag zijn. Ik gelukkig ook maar een mens ben, veel liefde te geven heb en op zijn tijd ook overvallen wordt door gevoelens van onzekerheid en angst.

“Als je van binnen in balans bent, dan zie je dat van buiten”

Stilstaan en voelen, wat hierboven beschreven staat maakt dat ik stappen vooruit zet, met soms een paar achteruit gevolgd door een stevige stap vooruit!