Vastzitten in emoties geeft leegte

Soms voelt het zo leeg, stil, dit wil ik niet voelen, saai. Zelfs de auto’s die langs mij rijden, lijken geluid dempend.

Waar zijn de prikkels

Niet bewust waar dit vandaan komt, het lijkt mij ineens te overspoelen. Mijn tijd nemend om te onderzoeken, heftig op zoek naar prikkels die enigszins emoties geven. Ik scrol facebook en Instagram af, wetend dat ik het in deze afleiding niet zal vinden.

“Excitement always leads to tears” 

Diep van binnen weet ik dat ik rechtstreeks een actie uit dien te zetten naar personen die dit herkennen, enigszins een hulpvraag, vind ik nog steeds moeilijk. Wat is dan precies deze hulpvraag, wat heb ik nodig?

Ik zit vast

Ik stel een kort berichtje op en terwijl ik deze verzend voel ik een spanning in mijn lichaam, mijn ogen branden, mijn keel voelt dichtgedrukt, mijn armen voelen gespannen, alsof ik heel lang iets vasthoud wat steeds meer moeite kost, een soort van verzuring.

“Trust yourself and you will start to trust others” 

Tegelijk met het verzenden volgt er angst, voelt de ander het als een claim, storend misschien. Ik besluit dit gevoel van mij af te laten glijden, immers met mijzelf de afspraak gemaakt erop te vertrouwen dat de ander dit aangeeft.

VastzittenIntens gevoel

Niet verwachtend dat de ander het oplost, hevig op zoek naar de prikkeling, aanraking, voelend als een duwtje over de rand. Ga voelen, voelen wat er in je lichaam gebeurd. Nog een aanraking, daar gaat het vloeien, de tranen stromen, happend naar lucht.

“Feelings are just visitors, just let them come and go” 

Langzaam kwam er verheldering, het gebeuren van de afgelopen weken. Het wegvallen van een prachtig mens, de pijn, het verdriet, terugbrengend naar mede de andere prachtige mensen die je verloren bent. Het opvangen van de mensen om mij heen die hetzelfde verdriet voelen en ik, moet sterk blijven om het te dragen.

Wees welkom en vaarwel

Tijdens mijn werk smeerde ik beschuit met muisjes, een wondertje is geboren, prachtig. De steen in mijn maag wegdrukkend. Wetend dat er boosheid en onmacht onder zit, geen afscheid kunnen nemen van mensen waaraan je gehecht bent. De tranen vloeien samen met het douchewater het afvoerputje in.

“Sometimes when you don’t know what to say, a hug says enough” 

Het voelt wederom leeg, een ander soort leegte, een stuk opluchting. Wederom een stukje verdriet eruit. Wat mis ik het, een steunende arm, die knuffel, de warmte, het geeft zoveel, tot een stuk kracht toe. Het mogen ervaren dat je niet alles alleen hoeft te doen. Een knuffel geeft troost en aanmoediging en het oh zo belangrijke, het geeft geborgenheid.

AUTEUR: Marianne van Kampen