Zielsverwant, een deel van jou in mij

Zielsverwant

Een kleine 2 jaar geleden, een ontmoeting. Een kennismaking veranderde letterlijk in de ander ontmoeten. Nu realiserend dat deze ander ontmoeten, een ontmoeting was met mijzelf. Wie zat er naast mij op het bankje? In wiens ogen keek ik? Wie leek mijn gedachten, gevoelens te lezen, aan te vullen? 

Ik zie mij in jou

Via haar ogen keek ik naar mijzelf, zag mijzelf. Ik voelde dat aan de ander kant hetzelfde gebeurde. De stilte die volgde was nodig om grip te krijgen op de situatie. Urenlang hebben we gepraat over de dingen des levens en genoten van de soms lange stiltes tussendoor, die tijd gaf om even bij onszelf naar binnen te gaan.

“There is no accidental meetings between souls – Sheila Burke

Het hart ging open, er gebeurde veel. Tevens verwarrend. Communiceren met woorden, niet nodig, zelfs moeilijk in woorden uit te drukken. Uit het hoofd, in het hart, wetende dat ik niet snel iemand toelaat in mijn hart. Dit bracht een warme hechte vriendschap, de obstakels van de ander herkennen en voelen.

Afstand van jou

Mede de mooie dingen maakte dat wij samen meedeinden op de golven, soms hand in hand. Samen lachen, samen huilen. Het leek synchroon te lopen. Het gaf ook angst, angst van het verliezen. Alsof je jezelf weer kwijtraakt. Het is alsof je het uitzendt, waar je zo bang voor bent gebeurd. Kwetsing, wat doet het pijn, eenzaam slaan wij ons er beiden doorheen. De deur van ons hart gaat op slot, zelfbescherming. Het contact verminderd, tijd nodig om onszelf te herpakken.

“Sometimes good things fall apart, so better things can fall together” 

Herinneringsfoto’s op je tijdlijn helpen niet mee om het te blokkeren, geven een steen in je maag en tranen in je ogen. Het deed mij zoveel pijn, dat ik bijna alles blokkeerde om een lijntje voor contact open te houden. We herkenden het van elkaar bij pijnlijke gebeurtenissen, dit was te groot, het leek of ik een deel, gevonden van mijzelf wederom verloren had.

ZielsverwantMijn ego voorbij

Ik miste de liefde, warmte en echtheid die deze vriendschap meebracht. Immers was er geen schaamte. Het voelde als onopgelost, sudderend, de ene keer heviger dan de andere keer. Iedere keer als het teveel pijn gaf, het laatje dichtslaand. Ik schreef een brief, mijn ego aan de kant, een brief recht uit mijn hart.

“If it is real, it will never be over”

Geen verwijten, vanuit liefde, mijn gevoelens. Het stond op papier zonder dat ik erover nadacht, mijn hand ging vanzelf. Het doel van dit schrijven, haar laten voelen hoe belangrijk zij was, warmhartig, spiegelend naar elkaar, wat er bij mij gebeurde, was niet alleen van mij, het was van ons, geen verwachtingen voor ogen.

Ik hou van jou

De brief, bracht tranen bij beiden, onze harten gingen weer open, als vanzelf. Wat was er weinig voor nodig. De warme vriendschap waarin je zo verbonden bent met elkaar, woorden overbodig, het hart open. Wetend dat kwetsing niet te voorkomen is, de liefde voor de vriendschap sterk! Ik sluit dit blog af, met tranen van ontroering, wetende dat dit aan de andere kant hetzelfde brengt.

AUTEUR : Marianne van Kampen